از غرق شدن تا شناور شدن: گذار یک کارخانه خوراک دام تایلندی به خوراک تیلاپیا اکسترود شده با فناوری اکستروژن هونگ یانگ

تایلند در سال ۲۰۲۳ تقریباً ۹۰۰۰۰۰ تن خوراک آبزی‌پروری تولید کرد که تقریباً ۲۲۰۰۰۰ تن آن مربوط به ماهی تیلاپیا نیل بود. برای دهه‌ها، بخش عمده‌ای از این خوراک تیلاپیا به صورت پلت‌های بخاردهی شده در حال غرق شدن با استفاده از آسیاب‌های پلت حلقه‌ای تولید می‌شد - فرآیندی که از نظر مکانیکی ساده اما از نظر تغذیه‌ای محدودکننده است. پلت‌های در حال غرق شدن به سرعت در آب استخر پراکنده می‌شوند، کیفیت آب را از طریق تجمع خوراک خورده نشده کاهش می‌دهند و کشاورزان را از نظارت بصری بر تغذیه که خوراک شناور به طور منحصر به فرد امکان‌پذیر می‌کند، محروم می‌کنند.

یک کارخانه خوراک دام مستقل و متوسط ​​در استان ناخون پاتوم در مرکز تایلند، هم تهدید و هم فرصت را تشخیص داد. پرورش‌دهندگان محلی تیلاپیا - که بسیاری از آنها سیستم‌های پرورش در قفس را در کانال‌ها و مخازن اداره می‌کردند - به طور فزاینده‌ای خواستار خوراک اکسترود شده شناور بودند. منطق پرورش‌دهندگان عملی بود:

با این حال، خط تولید پلت رینگ دای موجود در کارخانه که در سال ۲۰۱۵ نصب شده و ظرفیت ۲ تن در ساعت را دارد، از نظر فیزیکی قادر به تولید پلت شناور نبود. مدیریت کارخانه با یک انتخاب دشوار روبرو بود: سرمایه‌گذاری در فناوری اکستروژن یا واگذاری سهم بازار به شرکت‌های بزرگ خوراک دام.

مشخصات تولید کارخانه در زمان تحقیق به شرح زیر بود: فراتر از محدودیت محصول، کارخانه با فشارهای عملیاتی فزاینده‌ای روبرو بود. هزینه‌های مواد اولیه برای پودر ماهی - یک منبع پروتئین حیاتی - افزایش یافته بود.۱۸ درصد نسبت به سال گذشتهو حاشیه سود محصولی را که قبلاً در پایین‌ترین سطح بازار به کالا تبدیل شده بود، کاهش می‌داد. این کارخانه نه تنها به یک ظرفیت تولید جدید، بلکه به مسیری برای خوراک ممتاز با حاشیه سود بالاتر نیز نیاز داشت که بتواند سرمایه‌گذاری مواد اولیه آن را توجیه کند.

مدیریت چهار الزام خاص را برای تأمین‌کنندگان تجهیزات آینده بیان کرد:

شرکت ماشین‌آلات خوراک هونگ‌یانگ قبل از ارائه پیشنهاد، یک بررسی دو روزه در محل انجام داد. تیم مهندسی نه تنها فضای فیزیکی موجود برای خط اکستروژن جدید، بلکه قابلیت آسیاب کردن مواد اولیه موجود در کارخانه، زیرساخت‌های بخار و ظرفیت توزیع برق را نیز ارزیابی کرد. چندین یافته، پیکربندی نهایی را شکل داد:

پیکربندی پیشنهادی بر محور a متمرکز استاکسترودر تک مارپیچ HYSP-100 از نوع تر، که توسط یک پیش‌ماده‌ساز دو محوره، خشک‌کن تسمه‌ای، خنک‌کننده جریان مخالف و سیستم پوشش‌دهی پس از اکستروژن پشتیبانی می‌شود.

راه اندازی طول کشیدنه روز- سه روز قبل از بازه زمانی برنامه‌ریزی‌شده - که طی آن مهندسان خدمات هونگ‌یانگ در کنار اپراتورهای کارخانه برای ایجاد پارامترهای عملیاتی پایدار برای فرمولاسیون اولیه تیلاپیا کار کردند. بازه عملیاتی زیر مستندسازی و در رویه‌های عملیاتی استاندارد کارخانه گنجانده شد.

راه حل دو جنبه داشت:

• نصب یکتله جداکننده بخاربلافاصله در بالادست دستگاه تهویه مطبوع
• کاهش فشار هدر بخار از۶ بار تا ۴.۵ بارکه خشکی بخار را بدون کاهش دمای حالت‌دهی بهبود بخشید

این ماجرا، اگرچه جزئی است، اما یک اصل مهم را نشان می‌دهد: موفقیت فناوری اکستروژن به همان اندازه که به خود اکسترودر بستگی دارد، به مدیریت تجهیزات جانبی نیز وابسته است.

داده‌های تولید شش ماه پس از نصب جمع‌آوری و با داده‌های پایه قبل از پروژه مقایسه شدند.

آنچه این پروژه را از یک معامله تجهیزات ساده متمایز می‌کرد، عمق پشتیبانی مهندسی در محل بود. مهندسان خدمات هونگ‌یانگ در طول دوره راه‌اندازی ۱۴ روزه کامل در کارخانه مستقر ماندند و یک مهندس ارشد فرآیند پس از تحویل، یک هفته دیگر نیز در آنجا ماند تا تیم عملیاتی را در طول اولین دوره‌های تولید بدون نظارت راهنمایی کند.

فعالیت‌های پشتیبانی ویژه شامل موارد زیر بود:

گذار از پلت‌های غرق‌شونده به خوراک اکسترود شده شناور، چیزی فراتر از یک ارتقاء خط تولید است - این یک تغییر استراتژیک در سبد محصولات و هویت بازار یک کارخانه خوراک دام است. در این مورد، برای کارخانه تایلندی، سرمایه‌گذاری در فناوری اکستروژن هونگ‌یانگ هر چهار نیاز اصلی را برآورده کرد:

با این حال، درس عمیق‌تر در آنچه پس از راه‌اندازی اتفاق می‌افتد نهفته است. مشخصات تجهیزات و پارامترهای فرآیند را می‌توان در یک دفترچه راهنما نوشت، اما انتقال دانش، مشارکت در عیب‌یابی و نظم عملیاتی که یک اکسترودر جدید را به یک مزیت رقابتی پایدار تبدیل می‌کند، نیازمند چیزی است که به راحتی قابل تدوین نیست: تعهد واقعی یک تأمین‌کننده برای پیشبرد پروژه تا رسیدن به موفقیت قابل اندازه‌گیری برای مشتری.